Europese maatregelen (sinds Dublinverdrag)

1. Het EU-spreidingsplan: 2015-2017 niet verplicht en tijdelijk– In 2015 trad het EU spreidingsplan in werking: de EU zou op twee jaar tijd 160.000 asielzoekers die verbleven in Italië en Griekenland, verdelen over de lidstaten om de druk op de landen aan de EU-buitengrenzen te verlichten.
De lidstaten namen uiteindelijk maar 18% van het vooropgestelde doel over en sommigen weigerden.


– Voorstellen voor een permanent spreidingsplan werden niet goedgekeurd.

2. Deals met derde landen: 2016 – huidig
de Europese Unie geeft geld aan derde landen om daar mensen op de vlucht op te vangen		– 2016: Turkije
(oorspronkelijk t.e.m 2021 maar reeds verzekerd t.e.m 20233)
– 2017: Libië en Marokko
– 2023: Tunesië


3. Migratiepact (ontwerp): 2020-…Voorstel van Europese Commissie, moet nog verder aangepast en goedgekeurd worden in het Europees Parlement en de Europese Raad– Externe dimensie:
partnerschappen derde landen (uitbreiding)

– EU buitengrenzen:
– EU-asielagentschap (gemeenschappelijke asielprocedures)
– EU kust-en grenswacht (uitbreiding
huidige Frontex)

– Solidariteit:
– geen verplichting tot opvang
– uitzonderlijke verplichting mogelijk voor financiële, materiële of logistieke steun

De deals met derde landen is niet zonder kritiek.

Officieel wil de EU hiermee het aantal oversteken beperken en zo het aantal doden op zee doen dalen. Tussen de regels lees je echter vooral dat lidstaten weigerachtig staan tegenover de opvang van vluchtelingen op hun eigen grondgebied.

Met deze deals hebben sommige derde landen ondervonden dat ze de EU hiermee onder druk kunnen zetten. En dat is de voorbije jaren meermaals gebeurd. Soms met woorden, vaak ook met daden: zoals duizenden mensen op de vlucht aan hun lot over te laten aan de Europese grenzen. Meer hierover onderaan deze verdieping “in detail”.