Dublinprocedure

‘Dublin’ is een verdrag dat werd aangenomen door de twaalf lidstaten van de Europese Gemeenschap in Dublin in 1990, dat bepaalt welk land verantwoordelijk is voor het in behandeling nemen van asielverzoeken.

De Dublin-verordening III is een Europese verordening¹ die sinds 2014 van kracht is. In deze verordening wordt bepaald welk land verantwoordelijk is voor het in behandeling nemen van asielverzoeken.

Bij een verzoek tot internationale bescherming bekijkt de nationale bevoegde instantie (DVZ in België) eerst welke EU-lidstaat verantwoordelijk is voor de aanvraag.

Deze eerste fase heet de ‘Dublinprocedure’.² Er zijn drie stappen:

1) Heeft de verzoeker familie in een EU-lidstaat?	Ja? Dan is de EU-lidstaat waar deze familie verblijft (en erkend is), verantwoordelijk.
2) Heeft de verzoeker een visum of verblijfstitel van een EU-lidstaat?	Ja? Dan is deze EU-lidstaat verantwoordelijk.
3) Is er bewijs (bv. vingerafdrukken) dat de verzoeker vanuit een ander land de EU is binnengekomen of bijna vijf jaar in een ander EU-land verbleef?	Ja? Dan is deze EU-lidstaat verantwoordelijk.

De meeste verzoekers kunnen niet met het vliegtuig naar België reizen en komen dus via land en zee. Meestal hebben zij dus al andere EU-lidstaten doorkruist voor zij in België zijn toegekomen. Als daar bewijs van is, kan België dus vragen aan dit land om de verzoeker terug te nemen.

Geen ‘meerdere aanvragen’ mogelijk

Een migrant kan maar in één land van de EU een asielaanvraag doen. Wordt de aanvraag afgekeurd, dan moet de dan uitgewezen migrant terug naar het herkomstland.
Het is onmogelijk om in een ander EU-land opnieuw een aanvraag te doen. Om dit te controleren moeten migranten bij aankomst hun vingerafdrukken plaatsen. Deze worden bijgehouden in de Eurodac-databank. Door vingerafdrukken te vergelijken, kunnen EU-lidstaten nagaan of iemand al een asielaanvraag deed in een andere EU-lidstaat.

Algemene afspraken

Eens iemand is geregistreerd als ‘verzoeker om internationale bescherming’ ( = ‘asielzoeker‘), moet de lidstaat waar die persoon verblijft zorgen voor onderdak, voedsel en basisverzorging, het ‘bed-bad-brood’ principe.

Terugkeerbeleid

Wanneer iemand niet erkend wordt, moet deze persoon terugkeren naar het herkomstland. De manier waarop de lidstaten uitgeprocedeerde verzoekers om internationale bescherming terugsturen, is geregeld op EU-niveau.

De Dublinprocedure zorgt voor een grote druk op de lidstaten aan de (zuidelijke) buitengrenzen van de Europese Unie, omdat de meeste verzoekers daar toekomen.

In de praktijk moeten zij een groot deel van de migranten die aankomen registreren en voorzien in hun opvang. En die opvang voldoet vaak niet aan basisvoorwaarden.

Folder: Dublinverordening (UNHCR)