PERSOONLIJK VERHAAL
YEVHENIIA VLUCHTTE MET HAAR 2 DOCHTERS UIT OEKRAÏNE
Yevheniia, haar man en twee dochters waren thuis in Kiev toen de eerste Russische bommen vielen. 24 februari 2022 zal voor altijd in hun geheugen gegrift blijven.2
“We hadden gehoord dat er oorlog kon uitbreken,” zegt ze, “maar we konden niet geloven dat het ook echt gebeurde.”
“HET WAS INSTINCTIEF”
Na ongeveer een week in de kelder van vrienden te hebben gelogeerd, namen Yevheniia en haar dochters de trein naar Polen. “Ik heb er niet over nagedacht. Het ging instinctief: als dit een kans was om mijn kinderen in veiligheid te brengen, dan moesten we vertrekken. Het was mijn verantwoordelijkheid als moeder om te handelen.” Het afscheid van haar man, de vader van de meisjes, was erg moeilijk: “Het brak mijn hart.”
Vanuit Polen namen Yevheniia, Anna (12) en Yeva (7) twee dagen lang trein na trein, samen met andere vrouwen en kinderen. “Als je kinderen hebt, worden ze je hoogste prioriteit. Ik kon me de laatste keer dat ik iets in mijn maag had niet herinneren, maar ik zorgde ervoor dat zij iets te eten en te drinken hadden.“
“HET ZAL HUN KIJK OP HET LEVEN VOOR ALTIJD VERANDEREN”
“Onderweg, in alle landen waar we doorheen reisden, hebben we ongelooflijke mensen ontmoet. Er was zoveel steun, ik was echt onder de indruk. Op dat moment gaf het me hoop: ik zei tegen mezelf dat alles goed zou komen. Als de kinderen me vroegen: “Waarom helpen de mensen ons?” legde ik hen uit dat het was omdat het goede mensen waren, dat ze het uit empathie deden. Het was een goede manier om hen te leren dat je anderen altijd moet steunen en helpen. Het zal hun kijk op het leven voor altijd veranderen.”
Terwijl ze zelf verdrietig en angstig was, stelde Yevheniia haar kinderen de hele reis gerust door hen op een andere manier te laten kijken naar wat er gebeurde. “Weet je nog die reisbloggers die jullie zo geweldig vinden? Als we nu eens doen zoals zij? We reizen, en we zouden kunnen proberen om erover te bloggen of zo!“
AANKOMST IN BELGIË
“Toen we in België aankwamen, hebben onze vrienden ons geholpen,” zegt Yevheniia. “We hebben 3 jaar geleden 4 jaar in Brussel gewoond. We hebben het geluk dat we de mensen en de manier waarop het land werkt al kennen… Maar toch voelde het vreemd om in zo’n andere context terug te komen. Deze keer was het niet uit vrije wil.” “De kinderen keerden al een paar dagen na onze aankomst terug naar hun oude school”, vertelt ze. “De directrice heeft veel Oekraïense kinderen met open armen ontvangen en ik ben een oudergroepje aan het oprichten.”
Vandaag werkt Yevheniia bij de infolijn die Caritas voor Oekraïners heeft geopend. “Ik hou van mijn werk. Ik voel me nuttig en ben bezig, waardoor ik niet veel aan de situatie in Oekraïne moet denken. “En mijn kinderen vragen natuurlijk ook veel van mijn energie en mentale ruimte,” lacht ze.
“Anna en Yeva zijn erg aangedaan door de oorlog. Yeva is bang als ze het geluid van een vliegtuig hoort, en Anna wil niet praten over wat er gebeurd is. Het is niet altijd makkelijk, maar ik kan zien dat ze het hier goed hebben. Ze gaan verder met hun kleine-meisjes-leven en beleven gelukkige momenten: een klasgenootje dat een mooie tekening voor hen maakt, een nieuw vriendinnetje…“
1 FOD Binnenlandse zaken. Tijdelijke bescherming.